 |
Leuke tattoo?
leentjebuur
|
05 December 2008 | 13:20:45
|
Misschien een ideetje voor een leuke tattoo? En mocht u geen fan van Feyenoord zijn dan kunt u altijd de Arena, het PSV-stadion of dat van Anderlecht op uw rug zetten. Of wat dacht u van de Eiffeltoren of de Taj Mahal?
Zelf denk ik er aan om de naam van mijn dochter op mijn arm te laten tatoeëren. Maar dan geschreven door mijn zevenjarige oogappeltje. Lijkt mij wel geinig. Maar niet in meterhoge letters op mijn rug. Liever niet.
De liefde die Feyenoord heet
vrijdag 05-12-2008
Bron: Algemeen Dagblad
Veel supporters hebben wel iets van hun favoriete voetbalclub op hun lichaam staan. Een bijzondere tattoo van Rotterdam inclusief De Kuip, de Erasmusbrug en de skyline van de stad, siert sinds gisteren echter de gehele rug van Dave van den Hoogaard. ,,Naast mijn vrouw en kinderen zijn Rotterdam en Feyenoord het belangrijkste in mijn leven.’’
Van den Hoogaard geeft toe dat hij niet over één nacht ijs is gegaan. „Deze tattoo beslaat immers mijn hele rug. Die laat je niet zomaar zetten. Maar met Rotterdam en Feyenoord ben ik geboren. Dat zal nooit meer verdwijnen.’’ Dat Feyenoord momenteel niet al te best voetbalt, deert de rassupporter niet. „In een huwelijk heb je ook slechte tijden. Dan blijf je ook gewoon bij elkaar.’’ Mario Bogaard, eigenaar van de Sliedrechtse tattooshop, zegt dat dit een unieke tattoo is. „Alleen Dave heeft ’m. Hij kwam met zijn ideeën en een foto van De Kuip. Samen zijn we het eens geworden over het ontwerp.’’
|
|
|
|
|
My Brightest Diamond
Muziek als muze
|
15 September 2008 | 19:45:01
|
Soms kan muziek dat innerlijke stemmetje doen verstommen. Soms kan muziek ervoor zorgen dat je het eventjes ook niet meer weet. Ik kwam dit per ongeluk tegen op het internet en was totaal weggeslagen.
Dit is muziek die sinds Jeff Buckley niet meer is gemaakt, muziek die mij een directe uppercut geeft, die mij direct de handdoek in de ring doet gooien, om er nog maar een boksmetafoor in te gooien. Wat een schitterende muziek!
Die stem is betoverend. My Brightest Diamond is het mooiste wat ik sinds jaren heb mogen horen. Als iemand het hier niet mee eens is, dan wil ik graag horen wat nog mooier is.
Dit is een mooi filmpje plus interview:
En een joetoebje:
|
|
|
|
I rely on you
leentjebuur
|
11 Juni 2008 | 16:56:29
|
Ik kwam op het internet een mooi Engels gedichtje tegen. En deze is voor jou, Lief!
I rely on you
I rely on you
like a Skoda needs suspension
like the aged need a pension
like a trampoline needs tension
like a bungee jump needs apprehension
I rely on you
like a camera needs a shutter
like a gambler needs a flutter
like a golfer needs a putter
like a buttered scone involves some butter
I rely on you
like an acrobat needs ice cool nerve
like a hairpin needs a drastic curve
like an HGV needs endless derv
like an outside left needs a body swerve
I rely on you
like a handyman needs pliers
like an auctioneer needs buyers
like a laundromat needs driers
like The Good Life needed Richard Briers
I rely on you
like a water vole needs water
like a brick outhouse needs mortar
like a lemming to the slaughter
Ryan's just Ryan without his daughter
I rely on you
© H Presley 1994 |
|
|
|
Onderwijsdrukte
persoonlijk drama
|
31 Maart 2008 | 21:48:05
|
Eindelijk een dag lente, eindelijk zon!
Een heerlijke dag om met een biografie over Hitler en Johny Cash op de achtergrond in de tuin te zitten. Met van die vrolijke jongens zullen we maar zeggen.
Even me nergens druk over maken. niet over het leven, de stress, het werk, enzovoort.
Al die veranderingen in het onderwijs even links laten liggen. Even niet.
|
|
|
|
De Kromme als Orakel
Foebelen
|
09 Maart 2008 | 11:17:31
|
Deze dagen staat een zeker orakel uit Amsterdam regelmatig in de schijnwerpers. Zal hij als de verlosser optreden voor die club uit Amsterdam of kiest hij uiteindelijk toch weer voor het heerlijke zonnetje van Barcelona. Mijn cluppie is het niet, Ajax, maar het blijkt toch raadselachtig hoe Johan Cruyff soms kan handelen. Alhoewel ik in de kwestie Van Basten versus Cruyff eerder de kant van Cruyff zal kiezen. Hij wil de jeugdopleiding drastisch aanpakken en van Basten heeft geen haast. Maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden, zei mij grootmoeder altijd.
Maar goed, daar wil ik het allemaal niet over hebben. Waar ik het over wil hebben is dat Mijn Rotterdamse cluppie ook een onbegrijpelijk orakel heeft voortgebracht, de Kromme, Willem van Hanegem. Of hij zijn bijnaam nu heeft gekregen om zijn gebogen houding op het veld of om de schitterend gekrulde 'bananenballen' die hij met zijn geniale linkervoet kon verzenden, dat weet ik niet. Maar voetballen kon hij. Ook als trainer was hij en is hij briljant. Laat de jonkies maar spelen en heb er vooral plezier in. En iedere zondag kan ik weer op de televisie genieten van zijn eenvoudige kijk op het leven. Het is allemaal niet zo moeilijk.
Ik kan mij nog een televisie-opname herinneren waarbij van Hanegem (toen trainer van Feyenoord) en van Gaal (toen trainer van Ajax) beiden een groepje jonge voetballertjes van een jaar of acht coachten. Van Gaal legde structuren uit, probeerde duidelijk te maken hoe je vrij kon staan en maakte er een echte opstelling van. Van Hanegem snoot een jongen z'n neus, gaf er één een aai over zijn bol en wenste het elftal veel plezier. Geweldig!
Over de uitspraken van Cruyff zijn hele boeken volgeschreven en wordt zelfs in films aandacht besteed (En un momento dado). Maar de opmerkingen van van Hanegem zijn slechter gedocumenteerd.
Toch heb ik er een aantal gevonden:
'Ik liep nooit hard, maar ik was er altijd op tijd.'
'Ik ben een van de weinigen die er voor uit durft te komen dat-ie soms over iets een andere mening heeft dan Johan Cruyff.'
'Roken is slecht ... voor de gordijnen.'
'Om in het tegenwoordige voetbal alle opdrachten te kunnen begrijpen, moet je minstens de Erasmus-universiteit hebben gevolgd.'
over een volgens hem falende scheidsrechter:
'Die man deugt alleen voor z'n moeder.'
over weer een andere scheidsrechter die het spel niet zo goed kon volgen:
'Die scheids heeft de conditie van een wijkagent.'
over trainers:
'Meestal komen ze bij een voorsprong plotseling uit hun huisje.'
'Ik was de enige voetballer die een psycholoog gek kon maken.' |
|
|
|
Herman Brusselmans
Eeuwige helden
|
26 Februari 2008 | 23:15:41
|
Onlangs heb ik eens een literair avondje bijgewoond. In het nieuwbouwgat waar ik woon was Herman Brusselmans uitgenodigd voor een literair spervuur.
Dat leek mij wel wat. Brusselmans is een jeugdheld, de man die mij aan het lezen heeft gekregen. Met titels als 'Dagboek van een vermoeide egoïst', 'Vlucht voor mij', of de 'Ex-trilogie' deed hij mij verlangen naar een leven met teveel drank en teveel gestaar naar te mooie vrouwen (kunnen vrouwen eigenlijk wel te mooi zijn?).
Ik ben zijn boeken al een jaar of tien uit het oog verloren. Het werd mij net iets te flauw, of misschien werd ik wel volwassen? Hoe dan ook, De Herman Brusselmans van toen, is dat nog wel de Herman Brusselmans van nu? Met deze wetenschappelijke onderzoeksvraag onder de arm ging ik met mijn grote vriend zien of de held nog altijd een held was.
Het vragenuurtje zou plaats vinden in het plaatselijke muziekpodium, een plek waar ik vele jaren van mijn jeugd heb gesleten. Of nu ja, die jaren sleet ik in een oude boerderij, waar nu dure koopwoningen van zijn gemaakt. het optreden vond plaats in de nieuwbouw-versie van mij oude stekkie. Maar goed, dat doet er nu niet toe.
In de zaal waren plastic stoeltjes neergezet. Het was dus de bedoeling dat wij gezeten aandachtig gingen luisteren. Dat is onwennig. Dit is dezelfde zaal waar ik de bassist van Bloudhoundgang zijn edele delen zag tonen en zijn eigen kots zag drinken. daar mochten wij nu intellectueel interessant gaan zitten doen. alhoewel, we hebben het wel over Herman Brusselmans!
Er waren twee interviewers, plaatselijke amateurs die de grote schrijver aan de tand wilden voelen. De ene interviewer, een jong manneke, zou zich met de boeken bezighouden en een wat oudere man zou aan de hand van wat dvd-beelden Brusselmans ondervragen over zijn muzikale interesses. een leuk idee, muziek speelde in de oude boeken van Brusselmans wel een kleine rol en tja, hij heeft lang haar.
Het jonkie had, tenminste dat vermoed ik, twee boeken gelezen van Brusselmans. Niet meer in ieder geval. Wat een druif! Iedere keer begon hij weer over dat laatste boek, alsof hij met een debutant te maken had. Ik heb 21 boeken van de goede man en heb enkel 'Uitgeverij Guggenheimer' niet uitgelezen. Dat was ook het laatste boek dat ik van Brusselmans heb gekocht. Het houdt een keertje op. Maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om op een podium te gaan zitten met een schrijver als ik niet alles weet van zo een man. Deze man was oprecht verbaasd te horen dat de drankproblemen van Brusselmans voortkwamen uit angst, pure Angst voor het leven. Wie 'Heden ben ik nuchter' of 'Doch verder geen paniek' heeft gelezen, weet zoiets. Een zin uit het laatste boekje:
'Als je jezelf niet troost, wie zal het dan doen?'
Dat zegt toch genoeg? En ook zonder die boeken te lezen zijn er voldoende interviews te lezen met deze man. Het ergste was nog: het jochie miste een aantal open kansen voor doel. Een aantal belangrijke vragen werden niet gesteld. Het interview ging een bepaalde richting op, bijvoorbeeld de dood, altijd een gezellig onderwerp voor Brusselmans, maar dit ventje liet een pijnlijke stilte vallen en begon weer over een luchtig nieuw onderwerpje. Ik had zelfs het idee dat Herman Brusselmans hier en daar een visje uitgooide door bepaalde onderwerpen spontaan aan te snijden. Maar babyface hoorde het niet, of snapte het niet. waarschijnlijk het laatste.
Dan onze muziekkenner. Met een groot beeldscherm waarop de favoriete muzikanten kon worden getoond ging deze grijze raaf aan de slag. Deze man had wel iets aan research gedaan; alle muziek was muziek die Brusselmans kende en waar hij ook iets over te vertellen had. Maar dat was een van tevoren afgesproken lijstje. Opa zelf had weinig in te brengen. 'Ik zat zo te denken', begon hij keer op keer zijn betoog. Tot Brusselmans reageerde met: 'Jij denkt wel heel veel!'. Het publiek reageerde ovationeel. Die ouwe zak was pre podiumvulling. Hij vertelde veel, maar vroeg erg weinig.
Er was geen chemie tussen dit oudje en het jonkie. Ze zaten elkaar meerdere keren aan te kijken met een twijfelende blik: 'Alsjeblieft, stel jij nu een vraag?'
Maar goed, het belangrijkste was natuurlijk onze onderzoeksvraag. Was de held nog altijd een held?
Het antwoord was eenduidig: Ja. Brusselmans was scherp, spitsvondig, gewoonweg grappig, af en toe wat puberaal en kort door de bocht, sexistisch, maar toch ook zeer relativerend. Hij was geweldig. Al deden zijn twee interviewers er alles aan om de avond te verknallen, Herman Brusselmans redde ons intellectuele uitstapje. |
|
|
|
Winterslaap
persoonlijk drama
|
07 Januari 2008 | 13:06:39
|
Ik ben eventjes uit mijn winterslaap ontwaakt. Na mijn depressieve Novembertekst ben ik zo diep weggezakt in een comateuze slaap dat ik zeker niet bezig ben geweest met blogjes. Eerlijk gezegd was het te druk in mijn hoofd om te slapen of blogjes te schrijven. Soms kom je niet aan de dingen die je wilt doen. So be it.
Maar ik ben er weer. Vol goede moed. Maar niet met goede voornemens in dit nieuwe jaar. Een gelukkig 2008 overigens voor een ieder die hier per ongeluk langskomt. Ik doe niet aan goede voornemens. Als de dingen niet gaan zoals je wil, moet je ze veranderen op het moment dat je van die dingen baalt. Niet wachten tot 1 januari, maar direct op het moment het anders doen.
Tja, verder weet ik het ook nog even niet. Ik denk dat ik nog even in mijn bedje kruip. Nog even winterslapen, tot morgenochtend, dan mag ik weer naar mijn werk.
Welterusten. |
|
|
|
November
leentjebuur
|
05 November 2007 | 20:53:16
|
Ik ben november maar weer eens ziek begonnen. Snot overal. Dus ook deze november gaat er niet uitspringen als die ene levenslustige maand die de rest van het jaar zal doen verbleken. Integendeel: bidden en smeken dat deze maand weer snel voorbij mag zijn. Ik word zo vrolijk van de herfst. Wat een baggerweer. Regen en storm, donkere dagen, snotneuzen, ik word niet goed!
Gelukkig heb ik van mijn lief een trucje geleerd om deze boze dagen door te komen. Zit je even in een dal? Stel je dan een moment van groot geluk voor. Een moment dat boven alle andere momenten uitspringt. Voor mij was dat het optreden van Arcade Fire op Lowlands. Ik stond werkelijk te janken van alle schoonheid waar deze band mij mee overspoelde. Door in een dip aan dat mooie moment te denken, trek je jezelf aan je haren weer uit het dal. Het werkt!
Even voor de mensen die liever nog even zwelgen:
NOVEMBER
Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.
J.C. Bloem
uit: Media Vita, 1931
Jan Rot heeft het ooit op muziek gezet, werkelijk schitterend. Nog zo een mooie, van zo een vrolijkerd:
November
No shadow no stars
no moon no cars
November
it only believes
in a pile of dead leaves
and a moon
that's the color of bone
No prayers for November
to linger longer
stick your spoon in the wall
we'll slaughter them all
November has tied me
to an old dead tree
get word to April
to rescue me
November's cold chain
Made of wet boots and rain
and shiny black ravens
on chimney smoke lanes
November seems odd
you're my firing squad
November
With my hair slicked back
with carrion shellac
with the blood from a pheasant
and the bone from a hare
tied to the branches
of a roebuck stag
left to wave in the timber
like a buck shot flag
Go away you rainsnout
go away blow your brains out
November
Tom Waits
|
|
|
|
Rory Block
Muziek als muze
|
28 Oktober 2007 | 16:37:32
|
Een verlaat verjaardagscadeautje is nooit weg. Op mijn verjaardag had ik een concertkaartje gekregen voor een concert van Rory Block. En gisterenavond was de grote avond.
Rory Block kende ik nog wel van jaren terug. Ze had ooit een hitje met het nummer Lovin' whiskey. Verder kende ik haar niet echt. Ouderwetse blues, dat was waar ik haar van kende. Dit optreden zou in het teken staan van de blueslegende Robert Johnson, een artiest die vele bluesklassiekers heeft geschreven. Ook dat beloofde veel goeds, want de nummers van Robert Johnson zijn ongelooflijk goed en ontzettend vaak gecoverd door grote artiesten als Eric Clapton (Crossroads), Rolling Stones (Come in my kitchen), The Red Hot Chili Peppers (They're red hot), Led Zeppelin (The lemon song), etc. Sweet Home Chicago is misschien wel zijn meest bekende nummer.
Het leven van Robert Johnson is bijzonder geweest. De goede man leefde in het zuiden van de Verenigde Staten en was niet erg muzikaal. Hij verdween een aantal jaren, maar bleek na terugkomst een geniaal gitarist en componist. Het verhaal is dat Robert Johnson op een kruispunt zijn ziel aan de duivel heeft verkocht, in ruil voor zijn muzikale genialiteit. Waarschijnlijker is dat hij een aantal jaren in de bak heeft gezeten en daar gitaar spelen heeft geleerd van een andere gevangene. Robert Johnson is niet oud geworden. maar 27 jaar.
Het concert was in een Hoogland, een dorp onder de rook van Amersfoort. In café De Noot, een klein bluescafé in het dorp waren 180 mensen bijeengekomen om de bluesgitariste te zien en horen. Ik vond het wel heel bijzonder dat een Amerikaanse artiest met Grammy Awards op haar schoorsteenmantel naar Hoogland kwam om voor 180 mensen op te treden.
Het optreden was magistraal. Als je van pure blues houdt (en dat is wel een voorwaarde voor de muziek van Rory Block) dan beleef je en schitterende avond. Wat een stem en wat een gitaarspel! Ik vond de verhaaltjes tussendoor wel wat langdradig. Ze vertelde over hoe Robert Johnson zijn gitaar stemde en hoe een vrouw met kleine handen toch bepaalde akkoorden kon spelen. Allemaal heel leuk voor de gitaarfreak, maar ik zat niet zo op deze informatie te wachten. Maar haar nummers maakte veel goed. Een echte aanrader dus, en ik geloof dat ze in Nederland nog vele dorpen en nieuwbouwwijken zal aandoen! Ga dat zien! |
|
|
|
No writers block no more!
Intense interesse
|
24 Oktober 2007 | 12:04:13
|
Vandaag heb ik een belangrijk besluit genomen. Ik ga een boek schrijven. Nee, nog beter: ik schrijf een boek. Ik schrijf een boek en zie wel of er ooit wat mee gedaan kan worden. Of het goed genoeg is, bedoel ik daarmee, om ooit in de winkels terecht te komen. Dat is niet mijn eerste prioriteit. Schrijven, dat is mijn doel. Of ik goed genoeg ben is überhaupt nicht im Frage, aangezien ik briljante ideeën heb. Ik ben een genie in het diepst van mijn gedachten, of zoiets.
Nee, het werd hoog tijd dat ik dit eens openbaar maak. Want zolang ik het opgeborgen houd in mijn eigen kleine stolpje, daar onder mijn hersenpan, komt er geen ene bal van. Het gebeurt gewoon niet. En ik zal het wel laten gebeuren. Ik schrijf een boek.
Waarover het gaat en meer van dat soort onbenulligheden, daar zal ik u nu niet mee vermoeien. Maar wacht maar af, het boek komt er! Het boek is er al, moet ik dan zeggen! Ik zal schrijven tot mijn vingertoppen vol met blaren zitten. Ik zal schrijven tot ik vergroeit ben met mijn bureaustoel. Ik zal schrijven tot mijn computer oververhit raakt.
Het is iets wat ik al lang wil, maar waar ik ook al lange tijd tegen aan loop te hikken. Maar zoals met zoveel dingen is het een kwestie van doen. Geen gelul, gewoon schrijven! Dus vandaag beginnen we. Ik begin al in majesteitelijk meervoud te spreken. Dadelijk eis ik nog een vijfde plaatsje op voor de Grote Drie (Hermans, Mullisch, Reve en natuurlijk Wolkers).
Maar waarom niet?
Waarom zou ik daar niet tussen horen. Uiteindelijk heb ik nog niets gedaan om het tegendeel te bewijzen. Niets wat ik heb gepubliceerd is bewijs dat ik slechter schrijf dan bovenstaande heren. Want ik heb nog nooit iets gepubliceerd! Dit blogje is uiteindelijk maar gekrabbel en slap geleuter. Wel leuk, maar ik zie dit niet als serieuze literatuur.
Oh ja, er is wel al een verhaal van mij gepubliceerd. Een opstel van de lagere school heeft in de plaatselijke krant gestaan. Dat is iets wat de grote schrijvers niet kunnen zeggen: dat ze op hun tiende al gepubliceerd hebben. Het is een kerstverhaaltje. We zijn er misschien wat vroeg bij, maar goed. Om mijn genialiteit te bewijzen, komt hier het verhaaltje. Kort maar krachtig.
Ja, die jongen ging recht op de kern van het kerstverhaal af, kon het toen al niet laten om zijn eruditie te tonen, op het pedante af. Maar wel geinig. Ja, u hoort nog van mij!
Ik ben schrijver! |
|
|
|
|
|
